နတ်ကိုးကွယ်မူများ

နတ်ကိုးကွယ်မူများ

လူသားတို့သည် မိမိတို့အကျိုးရရှိရေးအတွက် အစဉ်သဖြင့်ရယူချင်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အတွေးအခေါ်၊ အသိအမြင်၊ ယုံကြည်ဆည်းကပ်ကိုးကွယ်မူ စသော မျက်စိဖြင့်မမြင်နိူင်သော ကိစ္စရပ်များပေါ်တွင် ပို၍များပြားသည်။ လူသားတို့သည် သဘာဝအလျှောတ် မိမိတို့အကျိုးရရှိရေးအတွက် အစဉ်သဖြင့် ရယူလိုစိတ်ရှိကြရာ ယုံကြည်မူနှင့် ဆည်းကပ်ကိုးကွယ်မူတို့မှာလည်း ထိုအစိတ်အပိုင်း၌ လွန်စွာ အရေးပါခဲ့ကြသည်။ ယုံကြည်ချက်နှင့် လူလုပ်သည်ဟူသော စကားအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ 

ေ့ရှတွင်ဖော်ပြခဲ့ပြီးသော လူမျိုးတိုင်းကို လေ့လာကြည့်ပါလျှင် လူမျိုးတိုင်းတွင် ကိုးကွယ်စရာအတွက် နတ်များရှိကြသည်ကို သတိပြုမိကြလိမ့်မည် ထင်ပါသည်။ ထိုနတ်ကိုးကွယ်မူများမှ စတင်ပြီး နတ်ဝိဇ္ဇာများ၊ နတ်ဆိုးများ၊ ေ့ရှဖြစ်သောခြင်းများ၊ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများ၊ စတေးခြင်းများ၊ စုန်းနှင့်ကဝေများ ပေါ်ပေါ်က်ခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုလျှင်လည်း မှားလိမ့်မည်မထင်။ ထိုကြောင့် မှော်ပညာတို့၏ အဦးအစများမှာလည်း နတ်ကိုးကွယ်မူမှသာ စတင်အရင်းခံသည်ဟု ဆိုနိူင်၏။ 

နတ်ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဆရာကြီး ပါရဂူသည် မည်သည့်လူမျိုးမှ နတ်မဆင်းရဲဟူ၍ ဆိုခဲ့ဖူးသည်။  အဘယ်ကြောင့် နတ်မဆင်းရဲရပါသနည်းဟု ဆိုလျှင် ကမ္ဘာဦးကာလ၌ လူတို့သည် ဘေးရန်အန္တရာယ်အမျိုးမျိုးတို့ကို ကြောက်ရွံကြသည်ဖြစ်ရာ ထိုအတွက် ယင်းတို့၏ မသိစိတ်၌ ကိုးကွယ်မူကို ရှာဖွေခဲ့ကြကုန်ရာက စရပါလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကာလက လူသားတို့၏ ဘေးဒုက္ခမှာ ယနေ့ခေတ် လူသားများထက် ပိုမိုကြီးမားမည်ဟု ထင်မိသည်။ ထိုရှေးဦးလူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်းရှိ လူသားများသည် ယခုခေတ်ကဲ့သို့ တိုးတတ်သော အသိအမြင် မရှိကြသေးပေ။  ထိုကာလက ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော မိုးခေါ်င်ခြင်း ရေကြီးခြင်း ငလျှင်လှုပ်ခြင်း မိုးကြိုးပစ်ခြင်း တောမီးလောင်ခြင်း ရောဂါဘယဖြစ်ဟွးခြင်း စသော ဘေးအန္တရာယ်အမျိုးမျိုးကို ရင်ဆိုင်ကြရသောအခါ လူသားတို့မှာ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ဖြစ်ရသနည်းဟု တွေးတောကြကုန်သည်။  

လူသားတို့သည် မိမိတို့ညဏ်မီသလောက် အဖြေထုတ်မိသည်မှာ တစ်စုံတစ်ဦးသည် မိမိတို့ကို မနှစ်မြို့သောကြောင့် ဒဏ်ခတ်သည့်အနေနှင့် အပြစ်ပေးခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ထိုယူဆမူနောက်တွင် နတ်များကို ဖန်တီးလိုက်ကြပြီး ထိုနတ်တစ်ပါးပါးမှ မိမိတို့ ပြုမိမှားမိသော အပြစ်တို့မှ ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးရန်အတွက် တောင်းပန်ခယမူများ ပြုလုပ်ကြသည်။ ထိုမှတဆင့် သက်ဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်စိုးကြသော တစ်စုံတစ်ဦးကို တန်ခိုးရှင် သို့မဟုတ် နတ်အဖြစ် ယူဆလာကြပြီး မိမိတို့ဘဝရှိ အမြတ်တနိူးထားရာတို့နှင့် ပူဇော်ပသခြင်းများကို ပြုလုပ်ကြပြီး ထိုတန်ခိုးရှင်နတ်မှ မိမိတို့အပေါ် ကောင်းချီမင်္ဂလာ အဖြာဖြာ ယူဆောင်ပေးလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုမှအစပြု၍ လူသားတို့သည် မိမိဝန်းကျင်ရှိ မြင်မြင်သမျှ  တော တောင် ရေ မြေ လေ မီး ကောင်းကင် ဂြိုလ် နက္ခတ် စသဖြင့် ရုပ်ဝထ္တူတို့အား  မိမိတို့၏ ကံကြမ္မာကို ဖန်တီးပေးသော တန်ခိုးရှင်များကဲ့သို့ ကိုးကွယ်လာကြသည်။ ထိုသို့မှ မကိုးကွယ် မပူဇော်ဘူးဆိုလျှင် ထိုနတ်တို့သည် မိမိတို့အား ရောဂါကပ်ဆိုးများနှင့် သဘာဝ ဘေးအန္တာရာယ်များကို ဖန်တီးပြီး မိမိတို့အား အပြစ်ပေးလိမ့်မည်ဟုလည်း ယူဆကြသည်။ ထိုယူဆချက်ကြောင့်ပင် ထိုနတ်များအပေါ် မယုံကြည်သူများမှာ ကြီးမားသောပြစ်ဒဏ်ဖြစ်သည်ဟု လက်ခံလာကြသည်။ ထိုကြောင့် လူအမျိုးမျိုး နတ်အထွေထွေဆိုသည့်စကားအတိုင်း လူမျိုးတိုင်း လူမျိုးတိုင်းတွင် ယင်းတို့ ယုံကြည်ကြသော နတ်များ ရှိလာကြကုန်သည်။ 

အနည်းငယ်စီ ဖော်ပြပေးရပါမူ ရှေးခေတ်က အုပ်စုဖွဲ့၍ နေထိုင်လေ့ရှိသော ရှေးအီဂျစ်လူမျိုးတို့သည် သစ်တောက်ဌက်နတ် မိကျောင်းနတ် ခွေးနတ် ကြောင်နတ် သိန်းဌက်နတ် လင်းတနတ် နေနတ် နိူင်းမြစ်နတ် စသည့်တို့ကို ကိုးကွယ်လာခဲ့ကြသည်။ ဆူမာရီယာန်တို့သည်က စိုက်ပျိုးရေးသမားများဖြစ်သောကြောင့် မြေစောင့်နတ် လယ်စောင့်နတ် ကောင်းကင်စောင့်နတ်တို့ကို အဓိကအားပြု ကိုးကွယ်ခဲ့ကြသည်။ 

အဆီရီယာန်တို့သည် အာဆူးခေါ် စစ်နတ်ဘုရားကို ကိုးကွယ်ကြပြီး ချာလ်ဒီယာန်တို့သည်က ယင်းတို့၏ ခေတ်တွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသော ဂြိုလ်ကြီးငါးလုံးနှင့် နေနတ်ဘုရား ၇ပါးကို ကိုးကွယ်ခဲ့ကြသည်။ ရှာမင်တို့သည်က နတ်ဘုရားများ၏ အကြီးအကဲဖြစ်သော Odinကို ကိုးကွယ်ကြသည်။ ထိုနတ်ဘုရား Odin၏ စစ်သည်တော်များမှာ စစ်လက်နတ်များကို အနည်းငယ်မျှသာ ကိုင်ဆောင်တတ်ကြပြီး တကယ်တိုက်ခိုက်ချိန်တွင်မူ ထိုစစ်သားများသည် ခွန်အားကြီးသော မြေခွေးနှင့် ဝံပုလွေများအဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းလဲသွားသည်ဟူ၏။ 

အိန္ဒိယရှိ ဟိန္နူလူမျိုးတို့၏ ကိုးကွယ်မူကို လေ့လာလျှင်မူ နတ်ဘုရားများကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်ကိုးကွယ်ကြောင်း တွေ့မြင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဟိန္နူတို့ကိုးကွယ်သော နတ်ဘုရားများသည်က ဗြမ္ဗာ(Brahma)၊ ဗိဿ နိူး(Vishnu)၊ Ganapati၊ ရာမ(Rama)၊ ဆာရဝတီ(Saraswati)၊ လက်ခ်ျမီးလ်(Lakshmi)တို့ကို ကိုးကွယ်ကြသည်။ ရာမနတ်မှာ ဟိန္နူတို့၏ အချစ်တော်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သည်။

ဂျပန်လူမျိုးများ၏ နတ်ကိုးကွယ်မူမှာတော့ ကံကြမ္မာနတ်ဘုရားခုနှစ်ပါး (Shichifukajin)ကို အထူးအလေးထားကိုးကွယ်ကြသည်ကို တွေ့ကြရမည် ဖြစ်သည်။ ဂျပန်လူမျိုးများက ထိုနတ်ဘုရားတို့မှာကံကြမ္မာကောင်းများကို ဖန်တီးပေးနိူင်သည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ ထိုကြောင့်လည်း သူတို့က ထိုနတ်ဘုရားခုနှစ်ပါး၏ ပုံတော်များကို အိမ်တွင်အမြတ်တနိူးချိတ်ဆွဲ၍ ပူဇော်ကြသည်။ ထိုနတ်ဘုရားခုနှစ်ပါးကို လေ့လာကြည့်လျှင်မူ အဲဘီဆု(Ebisu)နတ်တစ်ပါးသည်သာ ဂျပန်နတ်ဘုရားစစ်စ်ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရသည်။  အဲဘီဆုနတ်သည် တံငါးသည်များအပေါ် စောင်မကြည့်ရှုပေးသော နတ်ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသော နတ်ဘုရားတို့သည်က တောက်(Tao)မှ နတ်ဝိဇ္ဇာများသာ ဖြစ်သည်ဟူ၏။

ထိုကဲ့သို့ တိုင်းပြည်တိုင်းရှိ လူမျိုးတိုင်းမှာ မိမိယုံကြည်ကိုးကွယ်ရာ နတ်များရှိကြသလိုပင် ကျွန်တော်တို့ မြန်မာများ ကိုးကွယ်သောနတ်များအကြောင်းကိုလည်း လေ့လာကြည့်ရမည်။ မြန်မာလူမျိုးတို့၏ နတ်ကိုးကွယ်မူတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာဆိုင်ရာနတ် ၃၇ မင်း၊ အပြင် ၃၇ မင်း၊ အတွင်း ၃၇မင်း ဟူ၍ ကိုးကွယ်ကြသောနတ်များ ရှိကြပါသည်။ အတွင်း ၃၇မင်း နတ်စာရင်းတွင် စတုမဟာရာဇ် နတ်ကြီးလေးပါးနှင့် အထက်တန်းစားနတ်များ ပါဝင်သည်။ အပြင် ၃၇ မင်း နတ်စာရင်းတွင်မူ အစိမ်းသေ သေကြရသော မင်းမဟာဂိရိနတ်ဆွေမျိုးတစ်စု ၊ မြွေကိုက်၊ ကျားကိုက် နှင့် အစိမ်းသေသောသူများ၊ ရင်ကွဲနာကြသူ၊ နူသူ ၊ သွေးဝမ်းလျှောသူ ၊ နာတာရှည် ရောဂါနှင့်သေဆုံးသူ၊ အရက်မူး၍ သေဆုံးသူတို့ ပါဝင်သည်။

ထိုသို့နတ်ဘုရား အသီးသီးကို ကိုးကွယ်ခဲ့ကြပြီးနောက် လူတို့သည် နတ်ဘုရားများထံ၌ ဆုတောင်းခြင်းများကို ပြုလုပ်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့ နတ်ဘုရားများထံ ဆုတောင်းခြင်းသဘောသည် လက်နက်ချခြင်း၊ တိုးလျှိုးအသနားခံခြင်းတို့နှင့်လည်း ဆက်နွယ်နေသည်ဟု ပညာရှင်အချို့က သုံးသပ်ပြခဲ့သည်။ ဥပမာဆိုရလျှင် ရောမတို့၏ဆုတောင်းချက်များတွင် နတ်ဘုရားသို့ ပူဇော်ရာယဇ်ကောင်များသည် နတ်ဘုရားများမှ နှင့် အရောင်းအ ၀ ယ်များကောင်းမွန်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးရန်အတွက် အသနားခံဆုတောင်းခြင်းမျိုးပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအတူ ရောမမှ  စိုက်ပျိုးရေးဆိုင်ရာ Cato the Elder ၏စာချုပ်တွင် ထိန်းသိမ်းထားသောရိုးရာဆုတောင်းခြင်းများကိုဖော်ပြထားရာ တစ်ခုမှာမူ လယ်သမားတစ် ဦး သည် မြင့်မြတ်သောအာရှရပင်၏နတ်ဘုရားကို စကားပြောဆိုတိုင်တည်ပြီး ထိုနတ်ဘုရားသို့မဟုတ်နတ်ဘုရားမအား ဝက်တစ်ကောင်အားယဇ် ပူဇော်၍ တောအုပ်မှအပင်အချို့ကို ခုတ်လှဲခွင့်ပြုရန် ခွင့်ပြုချက်တောင်းခံရသည်။ ထိုသို့ လူမျိုးအသီးသီးမှ နတ်ကိုးကွယ်မူများမှသည် ဆုတောင်းခြင်းများအထိ အဆင့်ဆင့်ဖွံဖြိုးလာခဲ့ရာ၌ မှော်ဆိုင်ရာ အေ့လအထများမှာလည်း လိုက်ပါ၍ဖွံဖြိုးလာခဲ့ကြပါသည်။

ကိုးကား 

ဝီကီပီဒီယာ

5:51AM

Oct2.2020

Minsetwai